Лимфомите се карактеризираат со неопластична пролиферација на клетките на ретикулоендотелниот систем. Лимфаденопатијата е најтипична карактеристика на овие нарушувања, но зафакањето често се протега на коскената срж, слезината, црниот дроб и на одредени екстранодуларни точки.
Лимфомите се карактеризираат со неопластична пролиферација на клетките на ретикулоендотелниот систем. Лимфаденопатијата е најтипична карактеристика на овие нарушувања, но зафакањето често се протега на коскената срж, слезината, црниот дроб и на одредени екстранодуларни точки. Лимфомите традиционално хистолошки се поделени на Hodginova болест (НБ) и non Hodginови лимфоми.
Hodginова болест
Повеке од 7500 нови случаи на НБ има во САД секоја година, а инциденцијата расте. НБ има бимодална возрасна дистрибуција, со врв на 15 до 35 години возраст и помал врв помегу оние постари од 50 години.
Пациентите обично имаат безболна лимфаденопатија на супраклавикуларните или вратните лимфни јазли. НО континуирано се шири од еден регион на лимфни јазли кон други јазли и ткива, а лимфаденопатијата широко распространета врз одделните области на лимфни јазли сугерира дека исто така сe вклучени интервалните области на лимфни јазли. Околу 30% од пациентите имаат системски манифестации, како што се треска, нокно потење, а 10% имаат губење на телесна тежина. Ре1-Ер$Шп треската е класичен пример на циклична треска: вечерна треска која трае неколку денови е прекината со афебрилни периоди, но постепено треската станува повеке континуирана. Често се јавува пруритус, а некои пациенти се жалат на болка на местото на болеста при консумација на алкохол. Дијагнозата најлесно се постигнува со изведување на ексцизиска биопсија на лимфните јазли.
Карактеристична хистолошка одлика на НБ е присуството на КееЛ-$1егп})ег^-ови клетки. Класичната Кеес1-81:егпБег§-ова клетка има единечен билобарен голем нуклеус, но идентифицирани се и многу нејзини варијанти. Кеес1-31:егп1)ег§-овата клетка е идентифицирана како Б лимфоцит кој потекнува од герминативните централни клетки. Лимфните јазли кај НБ обично содржат релативно малку Кеес1-31:егпћег§-ови клетки, но типично има голема инфламаторна реакција (примарно Т-клетки) врз Кеес1-31:егпБег§-овите клетки. Хистолошката класификација за ХД на Светската здравствена организација (СЗО) користи морфологија и имунофенотипизација на клеточните површински антигени за да опише шест типа: лимфоцитно предоминантен-нодуларен класичен Ш), лимоцитно богат класичен НД нодуларна склероза, мешано целуларен НЦ лимфоцитно сиромашен НБ,како и некласифициран класичен НИ.
Кај младите пациенти, нодуларната склероза е најчестиот хистолошки тип. Кај повозрасните, чести се нодуларната склероза и мешаната целуларност. Намалувањето на лимфоцитите е најретката форма и обично се срекава кај повозрасните лица. Прецизната хистолошка типизација има мало влијание врз прогнозата кај пациентот бидејки третманот е ефективен кај повекето. Единствен исклучок од ова е релативно лошата прогноза асоцирана со лимфоцитно-намалената НБ. Стадиумот на болеста и присуството на лошите прогностички фактори се поважни отколку хистологијата во предвидувањето на преживувањето; изборот на третман обично се одредува врз основа на прогностичките фактори.
Степенувањето на НБ е базирано на анатомски систем кој точно го предвидува товарот на болеста и прогнозата кога се инкорпорирани присуството на системските симптоми (А или Б) и обемот (X) на болеста. Табела 45-3 го покажува Со1:5\\ч)1<1-овиот систем на рангирање усвоен во 1989 година. Е лезијата е дефинирана како вклучување на единечна екстранодална гранична или проксимална точка, а важно е само затоа што вклучувањето на само една гранична екстранодална точка не влијае значајно на веројатноста за излекување. Степенувањето започнува со анамнеза и физикален преглед, забележливи системски симптоми и палпабилно зголемување на периферните лимфни јазли и ткивото на \Уа1с1еуег-овиот прстен (т.е., аденоидните, фалингеалните и лингвалните тонзили), црниот дроб и слезената. Рентгенграфија на градниот кош или компјутеризирана томографија (СТ) се потребни да се побара евентуално хиларно или медијастинално зафакање; СТ скенот е посензитивен за евалуација на белодробниот паренхим, градниот кош и перикардот. Абдоминалниот СТ скен може неинвазивно да детектира зафакање на абдоминалните лимфни јазли, црниот дроб и слезината; лимфангиографијата е посензитивна за откривање на ретроперитонеални јазли, но се користи поретко. Билатералната биопсија на коскената срж се прави за да се евалуира можноста за нејзино зафакање; како и тестови на крвта, вклучувајки диференцијална крвна слика, седиментација на еритроцити, лактат дехидрогеназа (1Х>Н), алкална фосфатаза, како и тестови за црнодробната функција. Скеновите со Галиум 67 или позитрон емитирачката томографија може да бидат корисни ако наодите на другите неинвазивни тестови се двосмислени. Скен на коските може да се направи ако има болки во коските, а треба да се размислува и за степенувачка лапаротомија (пр., примерок од абдоминална лимфна жлезда, биопсија на црн дроб, спленектомија) кај пациенти кои имаат стадиум II на болеста, немаат лош прогностички фактор и треба да с етретираат само со зрачење.
Стандардната терапија за стадиумот 1А и 11А кај ИО е радиотерапија на зафатените и соседните региони на лимфните јазли. Терапијата со комбиниран модалитет (т.е., хемотерапија и вклучено зрачење во поле) е често администрирана кај пациенти со стадиум ПВ или П1А на болеста, а само хемотерапија често се препорачува за стадиум ШВ и стадиум IV на болеста.
Многу хемотераписки режими се ефективни во третирањето на напреднатата НБ. Акцентот е тука ставен на ограничувањата на акутните и долготрајните несакани ефекти. Ограниченото изложување на алкилирачки агенси го намалува ризикот од инфертилност и секундарна анемија по третманот. Ограничувањето на експозицијата на атрациклин и блеомицин, особено кај пациенти кои примаат зрачна терапија, ја намалува инциденцијата на срцевата и белодробната токсичност. Било АВУБ режимот (доксорубицин [адриамицин], блеомицин, винкристин и тфакарбазин) или МОРР/АВУ хибридниот режим (азотен мустард, винкристин [Онковин], прокарбазин и преднизон) се соодветни за повекето пациенти, но се користат исто така и други режими. Пациентите со стадиум I или 11А на болеста имаат 90% стапка на излекување. Пациентите со понапредната болест имаат околу 75% стапка на излекување. Секундарната хемотерапија и високодозната хемотерапија со трансплантација на стем клетки од коскена срж може да ги излечат пациентите кои имаат релапс.
Non Hodgin-ов лимфоми
МНћ опфака околу 30.000 нови случаи на лимфоми годишно во САД. №11, сега е шеста најчеста малигна болест со растечка инциденција. ЕрбМп-Вагг вирусот предизвикува епидемиски ВигкЈД-ов лимфом во Африка, а НТЛУ I вирусот предизвикува Т-клеточен лимфом во Јапонија и Карибите. Гастроинтестиналните лимфоми се асоцирани со инфекцијата со НеИсокасГег ру1оп тГесИоп, а лимофомите исто така се асоцирани со Сгоћп-овата болест и вирусот на хуманата имунодефициенција. Многу случаи се забележани кај пациенти подложени на долготрајна имуносупресија по срцева или бубрежна трансплантација.
Лимфаденопатијата обично се јавува кај пациентите со КНћ, но многу други тегоби може да се поврзани со специфичната зафатена област. Заморот, губењето на тежина и нокните потења се чести системски симптоми. Зафакањето на медијастиналните и хиларните јазли е поретко отколку кај НБ, но зафакањето на ^УаМеуег-овиот прстен, мезентеричните јазли и екстранодалната болест се многу почести.
Ревидираната европско-американска класификација на лимфоидните неоплазми (КЕАБ) користи хистологија, површински имунофенотипи и генетски маркери за да се идентификуваат малигните клетки и да се постави специфичната дијагноза. Во минатото, класификационата шема наречена работна формулација, ги групирала 10-те поттипови на лимфоми на категории од низок, среден и висок степен. КЕА1. класификацијата идентификува преку 20 специфични типови на лимфоми и дава надеж дека за подобро разбирање на клиничките карактеристики и за развојот на специфична терапија. На пример, транслокациите на хромозомите 14:18 се гледаат кај фоликуларните, ситно-расцепени лимфоми; 11:14 кај лимфомите со клетки во форма на наметка; а 8:14 кај ВигкШ>виот лимфом.
Со1б\Уо1с1-овата модификација на Апп АгТзог системот за степенување се користи, а се направени и студии на степенување на начин кој е сличен на тој за НБ. Интернационалниот прогностички индекс идентификувал слаби прогностички фактори кои се особено корисни за дифузни крупно-клеточни лимфоми. Возраста над 60 години, статус на остварување 2 или повисок, две или повеке екстранодални точки на болеста, стадиум III или IV, а И)Н поголема од нормално, сите се прогностички важни. Како и да е, поделбата на категории со низок, среден и висок степен го олеснува разбирањето на овие важни клинички концепти.
Пациентите со лимфоми со низок степен генерално имаат средно преживување 5 до 7 години, но излекувањето е ретко. Пациентите со лимфоми со среден степен имаат средно преживување околу 2 години, но близу 50% од пациентите може да се излечат со агресивна хемотерапија. Лимфомите со висок степен се фатални за 3 до 6 месеци ако не се третираат, но имаат одлична стапка на излекување (70%) ако се лекуваат агресивно во отсуство на слаби прогностички карактеристики при поставување на дијагнозата.
Најчести лимфоми со низок степен се фоликуларните, со ситно-расцепкани клетки лимфоми (РбСЛ). Типот на предоминантните клетки се слабо диференцирани лимфоцити, но клетките се стремат да формираат лимфоидни фоликули или нодули. Р8С1, често се дијагностицира во стадиум III или IV, но повекето пациенти се асимптоматски при дијагностицирањето. И покрај широката дисеминација, РбСБ типично има индолентен тек за време од неколку години. Евентуално, болеста станува поагресивна со брзо зголемување на лимфните јазли, треска, нокно потење, губење на тежина и зафакање на нелимфоидното ткиво. Проблемот кога да се интервенира со терапија не е решен. Поради тоа што лекот не е вообичаен, повекето лекари чекаат се додека пациентот не добие симптоми пред да започнат со третманот. Третманот со еден агенс и комбинираните терапевтски режими иницијално се многу ефективни, а зрачната терапија може да обезбеди локализирана палијација. Ритуксимабот, моноклонално антитело кое го напага СБ20 Б-клеточниот површински антиген или интерферонот-а може да имаат одлични палијативни резултати кај 30%-50% од третираните пациенти.
Дифузните, крупно-клеточни лимфоми (01ХХ) се најчестите лимфоми со среден степен. Една третина од пациентите имаат стадиум II на болеста, или стадиум I, а само 25% се наогаат во стадиум IV. Стадиумот II или I од болеста обично се третира со комбинирана хемотерапија и зрачење. Напреднатите стадиуми се ретираат со хемотерапија; повремено се препорачува зрачна терапија за остаточната локација на болеста. Поагресивната терапија за пациенти со слаби прогностички карактеристики вклучува висок-дозна хемотерапија со трансплантација на стем клетки од коскената срж и вклучување на терапија со моноклонални антитела во иницијалните тераписки режими.
Лимфомите со висок степен се релативно ретки. Имунобластните лимфоми често се срекаваат кај пациенти со компромитиран имунитет (пр., трансплантација на бубрег). Лимфобластните лимфоми обично се срекаваат кај децата и често се асоцирани со голема медијастинална маса и зафакање на тестисите, ЦНС и коскената срж. За разлика од друтите ШИ, кои се главно со Б-клеточно потекло, лимфобластните лимфоми потекнуваат од малигните Т-клетки. Ситно-клеточните нерасцепкани лимфоми исто така се примарно болести кај децата. ВигкШ-овиот лимфом припага на оваа категорија. Иако е редок во многу делови од светот, ВигкШ-овиот лимфом се јавува со голема фреквенција во источна Африка. Кај овие пациенти, малигнитетот започнува во вилицата и се шири брзо, водејки кон рана смртност. Надвор од Африка, ВигкШ-овиот лимфом почесто го зафака гастроинтестиналниот тракт, коскената срж, овариумите и вратните лимфни јазли. Како што е и кај другите лимфоми со висок степен, средното преживување е кратко, но излекувањето може да се постигне кај значителен број на пациенти со комбинирана хемотерапија со или без зрачна терапија. Трансплантацијата на коскена срж е опција кај пациентите со лоша прогноза.