Дали депресијата се наследува?

Депресијата опфаќа широк спектар различни облици на оваа психичка болест – од блага, реактивна, настаната како последица на животни околности и лоша обработка на чувствата, па сè до тешка, таканаречена ендогена депресија, со елементи на психоза. Во основа, депресијата самата не се наследува, но постои семејна склоност кон депресија. Можно е потомците несвесно да учат од заболениот родител лоша обработка на емоциите, што може да доведе до депресија. Тоа значи дека настаните можеме да ги доживуваме различно, зависно од тоа како сами ги толкуваме – зад нашите чувства стојат уверувања, кои можат да бидат рационални или ирационални, па всушност настаните не нè воведуваат во одредено чувство, туку нашите уверувања и нашето толкување. Депресијата не е само чувство на засилена и без причина тага, туку болест која подразбира и потешкотии во секојдневното функционирање во голема мера, промени во мислењето итн. Со други зборови, луѓето често, несвесно, сами конструираат депресија преку своето толкување на настаните, начин на размислување и однесување. Психотерапевтската работа помага личноста да ги препознае своите здрави и нездрави чувства, уверувањата што стојат зад нив, како и начините на кои со своето однесување ја одржува и конструира својата депресија. Кога човекот ќе сфати како тоа го прави, по увидот и новата обработка на чувствата, можно е сам да дојде до своја лична позитивна промена. Значи, депресијата самата не се наследува, но несвесно се учи тој патолошки модел.