Што се хетерологни серуми и хиперимуни гама-глобулини?

Хетерологни серуми (не-хумани имуноглобулини) се серуми добиени од животни кои припаѓаат на различен вид од примачот (лице или животно на кое серумот му е наменет), или серум подготвен од животно кое било имунизирано против организмот против кој серумот ќе се користи. Хетерологниот хиперимун серум е познат и како антитоксин. Овој производ се произведува кај животни, најчесто коњи, и содржи антитела насочени само против еден антиген. Проблем со ваквиот производ е серумската болест — имунолошка реакција на протеините од коњот. Серумската болест е преосетливост тип III (додека анафилактичкиот шок е преосетливост тип I) која настанува по инјекција на хетероген или туѓ протеин, односно серум. Хиперимуниот серум (антисерум) е серум со висок титар на антитела, произведен по повторени инјекции на антиген. Хиперимуниот глобулин е сличен на интравенските имуноглобулини (ИВИГ), со таа разлика што се добива од плазма на донатори со висок титар на антитела против одреден микроорганизам или антиген. Некои агенси против кои постојат хиперимуни глобулини вклучуваат хепатитис Б, беснило, тетанус токсин, варичела-зостер и други. Хиперимуните глобулини обезбедуваат пасивен имунитет на пациентот против микроорганизми, за разлика од вакцините кои даваат активен имунитет. Меѓутоа, на вакцините им треба многу повеќе време за да го постигнат тој ефект, додека хиперимуниот глобулин дава моментален, пасивен и краткотраен имунитет. Хиперимуниот глобулин може да предизвика сериозни несакани ефекти, поради што неговата примена се разгледува многу внимателно. Не е утврдено дека третманот со хиперимуни глобулини кај мајки со примарна цитомегаловирусна (ЦМВ) инфекција значително го намалува ризикот од вродена ЦМВ инфекција кај детето. Хиперимуниот серум претставува крвна плазма која содржи големи количини на антитела. Се претпоставувало дека хиперимуниот серум може да биде ефикасна терапија кај лица заразени со вирусот на ебола.. Комплициите при примена на хиперимуни глобулини се делат на локални и општи. Од локалните може да се јави блага чувствителност и локална топлина на местото на инјектирање. Сензибилизацијата по повторени инјекции на хумански имуноглобулин е исклучително ретка. При рутинска примена кај голем број лица, забележани се поединечни случаи на ангиоедем, нефротски синдром, анафилактички шок по инјекцијата, хемолиза која може да се открие само лабораториски, тромбоцитопенија, респираторен дистрес, хипотензија (која може да биде прв симптом на анафилактички шок), симптоми слични на серумска болест, свраб, еритем и хемиски флебитис. Примената на едниот или другиот вид серум носи слични несакани ефекти, па само врз таа основа не може да се каже кој е подобар — тоа зависи од индикацијата за примена. Сепак, генерално, примената на хиперимуни серуми се смета за поповолна варијанта, бидејќи хетерологните серуми се добиваат од видови кои се помалку сродни со човекот. Сличен пример е и примената на свински или говедски инсулин кај пациенти со дијабетес, но кај возрасни лица примената на инсулин обично се одложува додека сè уште делуваат оралните антидијабетици.