Како треба родителите да реагираат на однесувањето на детето?

Најважно е родителот да остане смирен. Потребно е да се следат чувствата и потребите на детето. Ако детето плаче или врисока, тоа значи дека е лути, исплашено или тажно, и првиот чекор е да се смири преку разбирање на неговите чувства и потреби, помагајќи му да ги задоволи. Родителска обврска е токму да се препознаат овие состојби и да се направи напор да се задоволат детските потреби. Децата се изразито чувствителни на родителските емоции - ако родителот е нервозен, детето исто ќе биде нервозно, исплашено, луто или незадоволно. Кога треба да се постават граници на детето, тоа треба да се прави нежно, внимателно и смирено. Пофалувајте го детето за пожелно однесување, не казнувајте го строго, а физичко казнување никогаш не треба да се применува. Наместо тоа, стрпливо објаснете му што очекувате од него, притоа рефлектирајќи и објаснувајќи му ги неговите чувства и потреби со сочувство - на пример: 'Гледам дека си многу лут и жал ми е поради тоа, дозволи да се договориме до кога ќе играш, па потоа ќе одиме дома на ручек кој го сакаш...' Детето учи од родителите како да ги препознава сопствените чувства и потреби и на кои начини да се смири и да ги задоволи. Подобро е малку да се раздобрува детето отколку да се биде премногу строг. Најдобро е да се најде средина меѓу овие две крајности.