СВЕДОШТВО: Италијанка ми го сврти умот, добивме дете и ме избрка

Завршив воена академија во Скопје пред пет години, имав девојка со која бев во врска четири години, таа студираше на Економскиот факултет. Сите очекуваа да се венчаме штом ќе ги завршиме студиите. Веќе живеев во свој стан и секако, ја поканив Елена, мојата девојка, да се пресели кај мене.

Преубаво ни беше. За кратко време најдов работа во Генералштабот и секој работен ден едвај чекав да си дојдам дома. Таму беше Елена. Секогаш ме пречекуваше со прегратка. Немаше за што да се грижам, освен да се радувам на заедничкиот живот со неа.

Сепак, среќата сам си ја оттргнав од себе. Преку мој пријател на „Фејсбук“ пред три години запознав девојка, Анџела, од Италија. Немав никакви намери со неа. Таа беше инструктор по нуркање, што беше моја пасија и хоби. Почнавме да контактираме, разговаравме за места на кои била да нурка, за опрема, за мориња, езера, вода…

Јас ѝ праќав фотографии од Охрид, од местата каде што нуркав. Таа, пак, почна да ми праќа нејзини фотографии од нуркање во Италија. Прво во очи ми падна нејзиното тело. Беше неверојатно згодна во сета таа нуркачка опрема и мокра коса. Но, ги оттргнував тие мисли и се обидував да ја гледам само како пријателка. Сепак, само се лажев дека не паѓам на нејзината убавина.

На Елена не ѝ кажав дека постои Анџела. Не знам зошто, но скрив. Се исплашив дека ќе открие нешто што почнувам да го потиснувам во себе. Но, и на Анџела не ѝ кажав дека постои Елена. Триаголникот почна да се креира.

На работа почнав да заглавувам, но не зашто бев зафатен, туку останував на „Фејсбук“ да разговарам со Анџела. Толку почнавме да комуницираме што и не се изненадив кога ми напиша: – Зошто не дојдеш во Италија, ќе одиме на Сицилија, има преубаво место за нуркање.

Секако, прифатив. На Елена ѝ реков: Одам на нуркање со пријатели. Немаше зошто да не ми поверува. Единствено не ѝ се допадна што „нуркањето“ ќе биде десет дена.

По три дена веќе бев во авион. Летав Скопје-Рим-Катанија. Анџела ме пречека лично. Нејзиниот лежерен летен фустан и тивкиот ветер што дуваше ја правеа уште попривлечна. Како да се симнала од модна писта.

– Bongiorno, benvenuti mio amore!

Не разбирав италијански, но зборовите ги препознав. Тоа „мио аморе“ добро ме размрда. Како да сме се знаеле цел живот. Ме прегрна и ме бакна во образ без воопшто да се премислува. Таа нејзина нежност ме изненади. Ме фати под рака и заедно тргнавме кон автомобилот.

Од тој миг, на Елена и на животот во Скопје, целосно заборавив.

По час и половина пристигнавме во Таормина. Поубав град дотогаш немав видено. Но, нас не нè интересираше градот. Заминавме во куќа покрај морето во која таа планираше да го помине летото. Како да сме деца кои одвај чекале да ги пуштат надвор, ја грабнавме нуркачката опрема и заминавме кон брегот. Набргу бевме во вода.

Костимот за нуркање го оцртуваше нејзиното преубаво тело. Кога ја гледав како се смее посакував да ја ја грабнам и да почнам веднаш да водам љубов со неа. И двајцата го посакувавме тоа. Нејзините очи светкаа и ми праќаа насмевки што повикуваа на нешто повеќе од пријателство.

Стана јасно, на повидок е мигот кога ќе го пробаме забранетото овошје. Бевме во вода, а телата од возбуда ни беа загреани до точка на вриење. Анџела се доближи до мене и ме погледна во очи. Тоа беше тоа. Инстинктивно ја бакнав. Таа го чекаше тоа.

Го прифати бакнежот. Веќе во следниот миг страста експлодира меѓу нас, како да сме го чекале тоа цел живот. Ме изненади што толку брзо ми се предаде, но тогаш воопшто не помислував на тоа.

Следните денови ги поминав како во бајка. Постојано бевме заедно, шетавме низ Сицилија, нуркавме само одвреме-навреме и постојано водевме љубов. Тие денови Анџела ми беше најдоброто нешто што ми се случило.

– Tu sei molto carina, molto bella – така ѝ се обраќав откако научив неколку зборови на италијански, додека сето меѓусебно разбирање ни беше на англиски. Ја научив и на македонски да кажува „те сакам“.

Донесов одлука, Елена е минато, ќе раскинеме штом се вратам во Скопје. Но, и на животот во Македонија гледав како на минато. Почнав сериозно да размислувам за заеднички живот со Анџела.

Поминаа десетте дена и дојде време да се вратам дома. Штом пристигнав во Скопје, ми следеше цел месец турбуленции со Елена и со сите пријатели. За неа беше шок што сакав да прекинеме. Следеа моменти на плачење, караници, пцости. Но, останав глув за сите нејзини преколнувања, па дури и бездушно ѝ реков: – Имам друга девојка, не те сакам, оди си! Одвај чекав да си замине.

Поголемиот шок за моите родители и пријатели допрва следеше. Им соопштив: Ќе го продадам станот, заминувам за Италија.

Не можеа да поверуваат. Но, бев толку во занес, што никого не слушав.

– Игор, размисли. Со таа девојка се знаеш само неколку месеци, а со неа си бил десет дена. Каква иднина ти нуди. Знаеш што велат старите: „На жена не ѝ верувај“ – ме советуваше Драги, пријател од академијата.

Но, и него не сакав да го слушам. Сицилијанскиот занес ме натера за кратко време да ја напуштам работата, а станот го продадов евтино. Ми се брзаше што поскоро да бидам со Анџела. По еден месец веќе бев со спакувани куфери. На аеродром ме испратија само Драги и мајка ми, кои секако ми посакаа среќа.

Анџела беше среќна кога дојдов или барем така ми се чинеше. Се сместив во нејзината куќа и го почнавме заедничкиот живот. Не знаев што ќе работам, па прво што ми падна на ум е да бидам инструктор по нуркање.

Пред мене беше живот каков што посакував. Брзо почнав да го учам јазикот, запознавав пријатели на Анџела, постојано бевме некаде во движење и го користевме секој миг да им дадеме можност на нашите страсти. Престанавме да користиме и заштита.

– Игор – ми рече Анџела едно утро – бремена сум.

Бев пресреќен. Животот ми тргна во насока каква што замислував. Им кажав на моите дома. Беа среќни за мене.

Си реков, штом е бремена, треба да се венчаме. Почнав да барам и документи. Но, Анџела не се брзаше многу. Чудно ми беше што ретко ме запознава со нејзини роднини. Нејзините родители ги запознав дури по еден месец откако дознавме дека е бремена.

Не дадов големо значење на тоа. Битно ми беше да бидеме заедно. Но, како што се развиваше бременоста, таа стануваше сè постудена. Не покажа никаков интерес да се средат и моите документи. Се ближеше денот кога ми истекуваше туристичката виза.

Повеќепати повторив дека треба да се регулира мојот престој, но ништо не преземаше. Го смени целосно своето однесување, како да не беше истата личност од денот кога ја запознав.

Еден ден замина кај нејзините родители во Палермо. Рече дека оди на два дена, но не ѝ верував. Така и се случи. Ми се јави по три дена и рече: – Не те сакам, оди си! – и ми прекина. Како да ги слушнав истите зборови што пред само неколку месеци ѝ ги кажав на Елена.

Се обидов да ја побарам, но не ми одговори. Се јавив во куќата на нејзините родители, но никаква поддршка и од нив. „Тоа е нејзина одлука, ние не можеме ништо околу тоа“, ми одговори татко ѝ на лош англиски.

По два дена морав да ја напуштам Италија, визата истекуваше. Ги спакував истите куфери со кои дојдов и со последната заштеда што ми остана купив авионски билет и заминав дома.

Никого не сакав да гледам во следните денови. Буквално се скрив во малиот стан на моите родители и немав лице да се видам со пријателите. Ја барав Анџела, но никако не ми одговараше. Ми напиша само една порака: – Немам потреба од тебе, сакав само да имам дете. Не барај ме.

Марко се роди, но немав дозвола да го видам. Почнав макотрпни судски борби за да докажам дека е мој и дека имам родителско право. За среќа, по две години докажувања добив право да го гледам. Но, не смеам да го донесам во Македонија. Патувам на два месеца само за да поминам еден викенд со него.

Сè уште сум на релација Скопје-Палермо и чекам Марко да наполни 18 години. Се надевам тогаш самиот ќе сака да дојде во Скопје.

(Тeo/Телеграф.мк)